Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

George i Fred specjalnie udawali, że zostało na nich rzucone zaklęcie, robiąc wręcz do przesady wolne ruchy, by móc okazje zobaczyć zdegustowany wyraz twarzy Humphrey i przy okazji utrwalić się w przekonaniu, że dziewczyna do końca nie łapie ich żartów.

Stwierdzili, że skrót będzie przede wszystkim szybszy do pokonania (jak sama nazwa wskazywała), ale i przeprawa przez wysokie trawy brzmiała dużo bardziej zabawnie. Tak też dla nich wyglądała, bo dzięki kilku gałązki podarli sobie szaty u dołu, a wilgoć sprawiła, że przemokły im ulubione trampki w kolorze żółtym. Dla Wendy wyglądało to raczej jak jakiś bieg przełajowy, tylko w zwolnionym tempie. Ich policzki, co chwilę dotykane były przez liście, które ocierali to opuszkami palców, to podniszczonym rękawem.

Gdy doszli do Wendy, wytarli swoje piegowate twarze i wybuchnęli śmiechem na widok wywracającej oczami Gryfonki, powstrzymującej się od teatralnego westchnięcia. Usłyszała jeszcze krzyk przyjaciółki, pokrzepiające słowa jednego z bliźniaków, na które lekko się uśmiechnęła. Wyprostowana czekała na początek rozmowy. Pierwszy raz nie była pewna, kto jest bardziej zdenerwowany. Zaczęła giąć za plecami palce, a przeskakujące kostki wesoło pobrzmiewały wraz z krakaniem kruków, obserwujących uczniów z góry.

- Miło cię widzieć - zaczął jeden z Weasleyów, a dziewczyna na moment włożyła ręce do kieszeni.

- Również. Co was do mnie sprowadza, drodzy panowie? - spytała. Miała nadzieję, że nie usłyszy nic o tym, że wiedzą, że buja się w pałkarzu i ten nie da jej kosza, jeszcze przed rozpoczęciem ich związku.

- Wiesz, w następnym tygodniu jest wyjście do Hogsmeade... - odparł Fred (tym razem dojrzała pierwszą literę jego imienia, wyszytą na czerwono złotym krawacie), a oczy siedemnastolatki rozszerzyły się gwałtownie. Drugi chłopak chrząknął znacząco, więc przeniosła na niego coraz bardziej niezrozumiałe spojrzenie, uprzednio zmarszczywszy czoło.

- Zacznijmy od tego, że jeśli się nie zgodzisz to żartowałem. - Zaśmiał się z wyczuwalną nerwową nutą. - Co powiesz na piwo kremowe w miłym towarzystwie? - Poruszył znacząco brwiami i wskazał rękoma na swoją osobę. Wendy zasłoniła usta i zachichotała cicho.

Zalała ją fala przyjemnego ciepła. Czuła jak serce jej przyspiesza, oddech staje się niespokojny, a myśli przelatują z niesamowitą prędkością we wnętrzu jej głowy. George Weasley, jej wielka miłość od piątego roku, zaprosił ją na spotkanie? Randkę? Pewnie spotkanie, nie mogła liczyć na taki śmiały, nagły krok ze strony osoby, uważającej jej za koleżankę z roku i rezerwową w drużynie. Czemu nie mógł być nią tak zauroczony, jak ona nim? Och, Wendy...

Uśmiechnęła się i delikatnie bujając się na piętach, kiwnęła głową twierdząco na znak, że się zgadza. Bliźniacy dyskretnie przybili za plecami piątkę.

- O szesnastej przed Zonkiem? - Schował skostniałe od zimna dłonie w kieszeniach, w tym samym momencie, co szatynka założyła niesforny pukiel włosów za ucho. Miała czerwone policzki od zimna (być może także nieco od sytuacji, na którą nie była nawet trochę przygotowana, gdy czarodzieje podążali w jej stronę), rozwiane włosy, owinięte bandażem przedramię, schowane pod rękawem bluzki w cienkie, poziome paski i szatą. Wszystkie te szczegóły sprawiały, że postronny obserwator mógłby przyznać, że Humphrey nie jest brzydka. Być może dla niektórych zachowywała swój dziwny urok.

- Jasne, mi pasuje - odparła spokojnie, choć była tak rozemocjonowana, że czuła jakby jej żołądek wywijał koziołki. To zwykłe spotkanie, nie wyobrażaj sobie za dużo; krążyło we wnętrzu jej umysłu, boleśnie przypominając sobie, na jakim etapie relacji są.

- Zatem, do zobaczenia w sobotę. - Pomachał jeszcze na odchodne, a jego brat pokiwał tylko na pożegnanie głową. Zamarła w oczekiwaniu aż znajdą się poza polem jej widzenia, ze zgiętą w łokci ręką, która przed chwilą lekko machała. Zaprosił ją do Trzech Mioteł. Nie, idealną Angelinę. Nie, Alicję o łagodnej twarzy. Nie, inne śliczne, oryginalne dziewczyny. Ją, niezdarną Wendy Humphrey z siódmego roku.

Usiadła z powrotem na suchych liściach. Nie pamiętała o głupiej Destiny, rządach różowej landryny, problematycznym Wybrańcu, mówiącym o rzekomym powrocie Lorda Voldemorta. Schowała twarz w dłonie i zaczęła się śmiać jak głupia. Pewnie wszyscy ją widzący wzięliby ją za wariatkę, ale tego, co czuła, nawet niemiłe słowa nie mógłby zniszczyć. Wstała, chwiejąc się nieznacznie i obrała sobie za cel zamek. Musiała pokonać sporą odległość, bo szkoła znajdowała się na wzniesieniu, a Pokój Wspólny Gryffindoru znajdował się w wieży, jednak póki się nie przewróciła, nie zdawało się to tak dużo. Nie wyszło. Ledwie zrobiła krok, a już prawie leżała, jak długa.

Pierwszy raz od dłuższego czasu udało jej się utrzymać równowagę. Czyżby ten dzień miał się stać jeszcze lepszy?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?